بیـا تـا برایـت بگۅ یـــمْـ ـ چـﮧانـدازه تـنهـایـــ ـِـِــ ـے مــטּ بـزرگ اسـت

 

 

 

 

 

 

 

سلام

به تمامی دوستان عـــزیــزم

ممنون که چشم های قشنگتون رو

واسه دیدن کــلبه حقیرانه من انتخاب کردین

 

 

 

 

 

نظر یادت نره

 

 

 

 

 


+ تاریخ جمعه بیستم آبان 1390 | ساعت21:23 | نویسنده ❤ وحید ❤
|


اینجـا...

            حَوالــی ِ بُغــــــــــض های نشکستــه

                                                      دیـوار به دیـوار ِ چَشمــــــــانـی مُنتظــــــــر

           چیــزی شبیــه ِ بـــاران

خیـــس کـرده سنـگ فــــــــرش های ِ سَجــاده ی دِلـــــــم را

اینجــا...

           کنــار ِ دلتنگـــــی های ِ همیشگــی

چیــزی شبیـــه ِ مُــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــروارید

                          دانـه دانـه تسبیــــــح می گویـَد گونــه های بــــــــــــــــــی قـرارم را

خدایــا....

                                اینجــا پسر جـــــــــــــاده ی ِ احســـاس

دل ش سخــت مُعجِــــزه می خواهـد

و تــ ــو انگـار مُعجِــــــــــزه هایت را گذاشتــه ای بـرای روزی که

                                          دِل مــ ــن با هیــــــــــــــچ معجِــزه ای زنــده نَشَـــوَد

گفتــم خدایــا خستـــــه ام

                               گفتــی "لا تقنطــوا مـن رحمـة الله"

                     از رحمـت خــدا  ناامیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــد نَشَـویــد

گفتــم انگـار مـرا فرامـــــوش كــرده ای

       گفتــی "فاذ كرونـی اذكركـم"

                                         مـرا یـــــــــاد كنیـد تا شمــا را یــــــــــــــــــــــــــاد كنــم

گفتــم تا كــی بایـد صبـــــــر كرد ؟!

                      گفتــی "وما یدریـك لعـل الســاعة تكــون قریبــآ"

             تـــو چـه می دانـــی شایـد موعـــــــــــــــــــدش نزدیـــك باشــد

گفتــم تـ ــو خــدایـی وصبــور! مـ ـن بنــده ات هستــم و ظـرف صبـــــــــرم كوچــك اسـت

                      گفتــی "عسـی ان تحبــوا شیئـآ وهـو شرّ لكــم"

            شایــد چیـزی كه تـ ــو دوســت داری به صلاحــــــــــــت نباشــد

گفتــم دلــــم گرفتـــ ـــه

                     گفتــی "بفضـل الله و برحمتـه فبذلـك فلیفرحــوا"

         مـردم به چه دل خـــوش كـرده انـد؟ بایــد به فضـــل ورحمـــت خـــدا شـاد باشنــد

گفتــم چقـــدر احســاس تنهــــایـی می كنـم

           گفتــی "فانی قریـــــــب"

                                      مــ ــن كه نزدیکــــــــم

گفتــم تـ ـو همیشـه نزدیكــی

                   مــ ــن دورم,  كـــاش می شد به تــــو نزدیـــك شــَوَم

گفتــی "واذكر ربك فی نفسك تضرعــــــآ وخیفة و دون الجهـر من القول بالغدو و الاصال"

هر صبـح وعصر پروردگــارت را پیش خودت با تضرع و خوف و با صدای آهسته یـاد كن

گفتــم غیــــر از تــ ــــو كسـی را نــدارم

                   گفتـــی "نحـن اقــرب الیه مـن حبـــل الوریــــد"

                                                      از رَگــــــــــــ گــردن به انســان نزدیــك تـرم

خــدای مــــ ـــن....

آرامـــش ِ قلـب خستـــه ام...

                می دانَــم نزدیکــــی ,می دانــم  فراموشـــــــــــــــــم نکــرده ای

                می دانــم آنچـه به صلاح اسـت را تــــــو خـود بهتــر می دانــی

اما مــــــ ـــــــن هـم...

                         سحـــرگاهـان و شبانــــگاهـان شُکـــــــرت کـردم ,ستایشـــت کـردم

تنهـــــایـی ها را زندگــــی کـردم

                                   دلتنگــــــــــــــــ ــــــــــــــی ها را قــدم زدم

                 ناامیــــــــــــــدی ها را دور کـردم

                                    صبـــــــــــــوری ها را به پـایــان رسانـدم

فاصلــ ــ ــه ها , دور بــــودن ها ,نبـــــــــودن ها

رفتـــن ها, مُصیبـــــت ها, غـــم ها ,از دســــــــــــ ـــــــــــت دادن ها را

                                                                                      لمـــ ــــس کـردم

امـا دیگــر بــــــــس اسـت

دیگـر تـوان ادامــــــــــه ی راه  را

                             در ایـن جـــــاده با تنهــایـی و احســــــــــــــاس دلتنگـــی نــدارم

خدایــا...

دِل مــ ــن سخــت مُعجــــــزه می خواهــد

                 مُعجـــــزه ای نـه از جِنـــس عصـــای مــــــوسی

نـه از تبـــار ِ یَــــــد بِیضـــای ِ عیســـــی

                                              و نه گلستــــان آتـش ِ ابراهیــــــم را

دل مـــ ــن...

معجـــزه ای می خواهــد از جنــس ِعشـــــق

که بیـــــایَـد و در آغــــــــــــــــــــوش کِشــَد اُِلتـِهـــــاب ایـن مردانگی های نـا آرامم را

 

 

 


برچسب‌ها: دلنوشه های وحید, دلم معجزه عشق میخواهد, با استناد به قرآن کریم, زجر جدایی

+ تاریخ جمعه بیست و هشتم شهریور 1393 | ساعت10:12 | نویسنده ❤ وحید ❤
|


 

نوشتـن را فرامــــــ ــــوش کـرده ام

 

                                     دستـم دِل به دِل نوشتـن نمی دهــــــــــــــــــــــــــــــد

 

کلمــات با مــن غریبگــــــــــــی می کننـد

 

خَفَقــانِ دلتنگــ ـــی

 

                     فضـای اتــاق را آلــــــــــوده کـرده اسـت

 

فـاصلــ ـــ ـــــ ـــــه

 

راه نفــــس هایم را مســــدود کـرده اسـت

 

تنهـــ ــایـی

 

تیــر را یک راسـت به قلبــــــــــــم نشانـه می گیـرد

 

                         و تیـر با شــــــدت تمـام به قلبــم برخـــــــــــــــــــــورد می کنـد

 

و قلبـم تا ابـــــد در کُمـایِ

 

              جُــــــدایـی

 

                                         محکــوم به زندگــــــــــی کـردن باقــی می مانــد

 

و مـــ ـــن

 

زیــر بـــــاران ایـن تنهــــایـی

 

                 زیــر هـِق هـِق چشمــانـی که دلتنـــــ ــــگ اند

 

شانـه به شانـه ی خـــــدایـی که

 

                                  با مـــن و دنیــــایم قهــــــــــ ـــــــــــــــــــــــــــر است

 

بــــی بهـــانه

 

                  بـــی تـــو

 

بـــی غـــــــرور

 

بـــی عطــر خــوش روزهـــــــایی که گذشـــت

 

                    تنهــا با کولـــه بـاری ازخاطــــــــــــرات تلــخ و شیـریـــن گذشتــه

 

مــرور می کنـم دوستـــــی ها را

 

                    قـــدم می زنـم عاشقــــــ ــــــی ها را

 

می بـــــــویم عطـرِ تــــَن تـو را

 

                                 می بوســــــــــــــــــــــــــــــــم لــب های آتشیــن تــو را

 

در آغـــوش می کِشـم لحظــه های دیــــــدار را

 

و به ســـــوگ  نشستـم

 

                             از آن روز

 

                                         تمـام روزهـا و شب هـای بــــــــــــــدونِ تــو را

 

بـــی تـو مــــن تنهـــایَم

 

          و دِلـــم به حــال خــودم می ســــوزد

 

                        که بـرای شــــ ــادی بهانــه ای باز نمی یابَــد

 

بـــی تــو از بـود و نبـود خستـــــــــــــــــــه ام

 

                                        از تکــرار کلافـــه ام

 

از تَـــداوم دَمــــادَم نَفــس

 

                    که هـر دَمَــش بــی حوصلگــــــــــی و بــی خبــری ست خستـــه ام

 

بـــی تــو مــــانده ام

 

چگونــه اشــــک هـایم را از مــــــادرم پنهــان کُنـم

 

      که با  نگاهــی به عُمــــــق تنهـــایی ام

 

                                                      پِـــــِـــــــــی می بَـرد ؟!

 

بـــی تــو مــــانده ام

 

چگونــه فرامـــــ ــــوش کنـم آن صَــدُم های ثانیـــه ای را

 

            که در هــوایِ عطـر آغــــوش ت

 

                                                  زندگـــــــــــــــی کـردم ؟!

 

نمی دانــم چــرا؟!

 

گـل های سُــــرخ عشـــق را پَـر پَـر کـردی

 

و مـرا در دشـت شقـــایق های داغ دار تنهــا گذاشتــــــــــــی

 

نمی دانــم به تـــاوانِ کُدامیــن گنـــاه ؟!

 

                                       مـرا محکـــوم به دلتنگـــ ــی کـردی و رفتــــــی

 

گنـاه مــــن تنهـا

 

              چیـدن همـانسیـب ممنوعــه

 

                                             از بهشـت لــب های تـــو بود

 

به راستـی چگونـه فرامـــوش کنـم

 

روزهــایی که با مـــــوسیقی صـــدای تـو آغـــاز میشـد

 

و با لحظـه لحظـه نجـــواهای عاشقانـــه ات در گوشــم

 

                                               می گذشـت و رنـگ آرامـــــش می گرفـت

 

و با بوســـه ها و عشـــــق بـازی های ت

 

                     به شـب می رسیـد و پــایـان می یـافــــت ؟!

 

نمی دانــم دِل ها

 

اگر می دانستنــد سَرانجامِشــــان جــــــدایـی ست

 

                                            بـاز ایـن گونـه عـــــــاشق می شدنـد یا نـه؟!

 

امـا می دانـــــم

 

                  دِل مــن

 

تا نهـــــایت پَـر پــــــــــــَروازِ تمـام مـرغ عشــق ها

 

          همیـن گونـه

 

پـــاک و ســـاده و بــــی ریـا

 

                             عـــــاشق مـرغ عشــق میشـد و می مـاند

 

و زیـن پَـس

 

               آشیــانه ی دِل

 

               جز او جــایی بـرای هیـــچ مــرغ عشقـــــــــــــــی نخواهـــد داشــت

 

بـدون تــا

 

            و بـرای همیشــــ ــــه

 

 

 


برچسب‌ها: جدایی یا برگشت مرغ عشق, دلنوشته های وحید

+ تاریخ چهارشنبه پنجم شهریور 1393 | ساعت21:14 | نویسنده ❤ وحید ❤
|


از آسمـــــ ـــــــان ِ دل

                        واژه هــــا نمی بـارنــــــــــــــد

                                              حــ ـــس ِ شعـــر گفتــن نمی آیـــــد

دُرســت مثـل بــــاران

                          در تابستــان

مثــل نسیـــــــ ــــم

                      بَـر صـــــــورت ِ مــُـــــ ـــــرداد

مثــل مـــ ــن

                 در تـــــــ ــــــــراژدی ِ ایـن زندگــی

                                    مثــل گذرانـــدن ِ ثـــانیه ها در بعضــی روزهـــا

روزهــایی هســت که

نمی تـــوان در مــوردشان با کســی سخــن گفــت

                                                       نه که رازی در میـــان باشــد !

نــــه...

از روزهــــایی می گویــم که نمی دانــــــــ ـــــــــ ـــــــــــــــی دَردَت چیســـت

بـــی قـــ ــــراری

                       خستـــــ ـــــه ای

                                           بــــی حوصلـــ ــــه ای

بـرای چه کسـی ؟! از چه چیـزی ؟! چـــرا؟!

                                                   نمی دانـــی....

دلـــت می خــــــواد

                             تــ ـــو را به حـــال ِ دل ِ خستــــــه ات رهـــ ــــا کننــد

پـُر از ابهــــامی پــُر از انکـــار

                                          از جمــــــع گریــــزان

از تنهــــایی خستـــــه

                       از زندگــــی خستــــه

                                               از خستگـــــــــــــی ها خستـــ ـــ ـــ ــه

آنهــایی را که دوستشـــان می داشتـــی

                                           و بــاید مــــی بودنــد

چه با بــــــــــــــی وفـــ ـایی و خیـــانت

                                          چه از روی عشـــــق

و چه به رســم ِ قسمـــت و تقدیـــــ ـــر

                                              رفتنــــ ــــــ ــــــ ــــ ــــــ ــــ ـــــ ـــ ـــــد

امــا تـــ ــو مــــانـده ای

                            چیـــزی بـرای تــــــ ـــــو تمــــــــــــــــــــــام نمی شــود

پــای تــو تا اَبــ ــــــد گیــر اسـت

                          " مـا " شریکـــــــــ جـــُرم ِ یکــــــــــ مُشـت خاطـــره ایم

خاطــراتی که دســت از سـَر ِ لحظـــه هامان بَــر نمی دارنــــــــــــــــــــــــــــــــد

ســوار بـَر اسـب ِ سیـاه ِ خاطــره ها

                                می گــــذری از آن روزهـــا

روزهـــایی که

                  با نگاهــــی شقـــــــــــــــــــایق ِ گـــونه هایت ســُـــــرخ می شـد

روزهـــایی که

با دســـت هایی قلـــــــــب ِ تیمـــارت جــان می گــــرفت

روزهـــایی که

                 با بـوســــــــــه ای لــب های ِ تشنــه ات

                                                                        مســـت می شــد

                                         و با آغــــوشی التهـــاب ِ لحظـــه هایت آرام

امــا اینکــــــــــ ....

                در مــــردادی ترین روز ِ این تابستـــان

                                                    هیـــچ چیــز ارضـــــایت نمی کنــد

حتـی تکـــ ـــ ـــ ـــ ـــرار ِ دوبــاره ی آن روزهـــا ...

انگـار دیگــر هیــچ اتفـــاق ِ عاشقــــــــــــــــــانه ای از چشــم هایت نمی افتـــد

دیگـر کسـی دلــت را نمی لرزانـــد

                            دیگـر دوستــت دارم های کسـی

                                                   تـــو را به جنـــــــــون نمی کشانــد

نه که او بــَــــــد باشــد....نـــه....

                   تــو دیگــر آن "مــن ِ احسـاسی ِ " ســـابق نیستــی

و چه دَردی ست

              ایـن گونــه دوســت داشتــه شـدن

                        بـرای ِ " مـــن " ی که دیگــر احسـاسش

                                               احســـاس ِ گذشتــه نخواهـــــــــد بــود

و چـه انــدازه دردناکـــــ اسـت

                     ایـن گــونه اَدای ِ عاشقــی کــردن

                                                            ایـن گونــه زندگـــی کـردن

با کســی که نمی تـــوانی آن گونــه که مـــی بــاید دوستــــــــــــــــــــش بــداری

آه ...

                چه وجـه اشتــــراکی داریـم

                              مـــــــن و ایـن تابستـــان !!!

او در پــی ِ بارانـی که تــازه کند هـــــــوای ِ شرجـــی اش را

و مــن در پــی ِ بــارانی از آرامــش

                                که تـازه کنــم هـــوای ِ بـــی حوصلــــه گـی هایم را

بــــارانی که

درمــــان ِ دَرد ِ بــی دَرمــــانم باشـد

                     در روزهـــایی که هــر روز از احســاسم کــــــــــم می شــود

 

 

 


برچسب‌ها: تب بی حوصلگی های من, دلنوشته های وحید, زجر جدایی

+ تاریخ یکشنبه دوازدهم مرداد 1393 | ساعت21:7 | نویسنده ❤ وحید ❤
|


 

 



تــابستان فصــل مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن اسـت

 

              تیر مــــاه مــــــــ ـــــــن

 

                                                  و امـــــــــــــروز روز مــــــــــــــــــــــــــــــــــن

 

روز میـــلاد ِمــــردی

 

                        از جنــس ِ تــــابستان

 

                                             از تبــار گرما

 

از نـــــــــــــــــ ــــــــــــــژاد ِ تیر

 

که در گرمای یک روز گـــرم تابستانی

 

                            در آغــوش گــــرم ِ پــدر و مــادری عـــاشق

 

                                                                           چشـم به جهــان گشــــود

 

آری...

 

تقویـــــــ ـــــم زندگـــی ام ورق خــورد

 

                         فصــــل ها یک به یک گذشـــت      

 

و تابستان آمـد

 

و مــن باری دیگـر میــــــلادم را جشــن می گیــرم

 

                        کنـار آنهــایی که دوستشــان مــــی دارم و دوستــــم مــــــــی دارند

 

کنـار  پدر و مـــادری که در تمــام ایـن ســـال ها

 

کنارم بودند

 

و کنـار دوستـــــــانـی که حضـــورشان

 

در باغ کوچـــــک ِ دلـــــــــــــــــــــــــــم

 

                                              آرامـــــــش را میهمــان تمـام دقــــایقم می کننــد

 

آری ایـن منــــــم ....

 

                        مــــرد تیر

 

که نُطفــه اش را با احســــ ــاس بُـریدنـد

 

                    و سیـــــرت َش را با مهربـــــانـی ها خــــو دادنـد و به دنیـــــا آوردَنــد

 

لحظــه ی تولــــد ِ مـــن

 

لحظــه ی تولــــد ِ احســـــــ ـــــــاس بـود

 

                                             احســـــاسـی که تمـــام مـرا تسخیــــــــــــــر کـرد

 

احســـاسـی که با آن

 

                        دوســـــــــت داشتـــم

 

                                                   عــــــــــاشق شــدم

 

شاعـــر شـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدم

 

                                           و نوشتـــم دل نوشتــــه هایی که تنهـــا از دل بـود

 

دوسـت دارم امســــال

 

               تابستان  جـور دیگـــری باشـد

 

                                  آسمـــــان جـور ِ دیگــری آبــــــی شَـوَد

 

ابـری اگـر بــارانی بـود, جـور ِ دیگـری ببــارد

 

                                    زمـــــــــــــان جـور ِ دیگــری بگــذرَد

 

                                                               آدم هـــــا جـور ِ دیگــری باشنــد

 

عشــــق ها  دوسـت داشتـن ها

 

                          محبــت ها  مهربــــــــانی ها

 

                                                 بــــوسه ها آغــــــــوش ها

 

                         عشــــــــــــــــــــق بـازی ها

 

جـور ِ دیگـــــــــری باشنـد

 

                                               دوسـت دارم همـــــه چیـز جـور ِ دیگـری باشتد

 

می خواهَـم باری دیگــر متولـــــــد شـوم

 

می خواهَـم خاطـــره هـایی که می سوزانَـــدَم را

 

                                فرامـــــــوش کنـم

 

می خواهَـم دوبــاره مثـل ِ کودکــــی هـایم

 

                                     هـای هـای بخنــــــدَم ...

 

می خواهَـم بـرای خـــــــودم زندگــی کنـم

 

                    بـرای خـودم و قلــب ِ کوچکم

 

 و دانـه دانـه شمـــع های شـــــــادی را روشــن می کنـم

 

                                   و در کنـار آنهـایی که میهمـــان ِ امشــب ِ ایـن جشــن انـد

 

چشـــــم هایم را می بنــدم

 

                 و می خواهــم امســـال تــو برایـم آرزو کنـی

 

ای هستـــی بخـش زیبـــایـی ها

 

                                     آرزویـــــــی از جنــس ِ دســت یافتنـــــــــــــــــــــــــــــی ها

 

و مـن دانـه دانـه فــــــــــــــــــــــــــــوت کنـم  شمــع های شـــــادی بخـش ِ زندگــی ام را

 

ای بـــــاران ببــار و نوازشــــم کـن

 

                               تا در زیــر آسمـــــــان ِ آبــی و پاکــی که تـو از آن می بـــاری

 

                     پایکـــــــــــوبی کنـم

 

                                                     بخنــــــــــــــــــدم

 

و فریــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاد بزنــم

 

                      تولــــــــدم مبـــــــــــــــــــــارک

 

 

 

 


برچسب‌ها: روز تولد من, دلنوشته های وحید, زجر جدایی, روز تولد

+ تاریخ سه شنبه سی و یکم تیر 1393 | ساعت9:0 | نویسنده ❤ وحید ❤
|


به یــــــ ــــاد دارم َ ش

                                    شـب  بـــود

                                                    آسمـــ ـان تاریکـــــــــــــــــــــــــــــ

ستــــاره ها خامـــوش

                            مــ ــاه نیمــــــــــه

                                                مهتــاب غــرق در عشــــــــــــق بـازی

و دسـت ها به قصــد ِ استجـــابت ِ دعــا

                                      رو به ســـوی ِ آسمـــانت تا بـی کـــران ها بـالا

چشـــم ها را بستـــم

                       مــــــرور کـردم گذشتــه ها را

                                                           رفتــن ها و برگشتـــن ها را

رهــــا کردم دو دلـــی ها را

                          شــک ها و تردیـــــد ها را

                                               زیــر پـا گذاشتـــم قلـــب ِ زخمـــی ام را

نه مــن یو سف بــودم

                               و نه او زلیخـــا

امـا بــی شکــــــــ اگـر ایـن عشــ ـــــق  مقصـــدی داشـت

                                                مـن از ایـــوب هـم صبــــور تَر بــودم

نشـــــــــــد

                 نخواستــــــی

                                  اصـــرار نکــردم

تـــو که نخواهــی آسمــان هـم به زمیــن بیــاید

                                                      نمی شــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود

غـــرق بـودم در نالـــــــــــه های ِ شبــــانه ام

                                         که نـــازل کردی آغــــــ ـــــــــوشت را برایــم

اشـک ها چــون دانـــه های ِ از هــم گسستـــه ی ِتسبیــــح

                                                 از روی ِ گــــونه هایم سُــر خوردنـــد

آنجـا بـود که با تـــو عهـــــد بستــم

                                        آنجـا بـود که قـــول دادی تنهــــایم مگــذاری

اینکـــــــــــ ...

یکــــ ســـال است از آن شـب می گــذرد

                                                     و مـــ ــن...

ایمــــــــــــان آوردم به نخواستــن هایت

                                         امـ ـــا هنـــوز حــال دلـــــ ـــم خــوب نیسـت

خدایــا تــو یــادت هسـت ؟!

                        به یــاد می آوری عهـــد بستــن مان را پــای آن عشـــق؟!

حــواست هسـت

                 لحظـــه هایم چقــدر دَرد می کننــد؟!

حــواست هسـت امــروز چه تنهــا و چه در جمـــع

                                                           هستــــم امــــ ــــا نیستـــم؟!

گویــی روحــــ ـــم دیگـر با مـن نیســت!

                               مـــــی رود آنجـا که می خواهــــد

جــایی آرام

                      بــــی صــدا

                                             بــی هیاهـــــــــــــــــو

                         بـــی عطــر هیـچ خاطـــره ای که مشامــَش را تلــــخ کنـد

خدایــــــــا ؟!

                 حــواست هسـت به روزهــایم؟!

حــواست هسـت که نمی دانــم دَردم چیســت؟!

حــواست هسـت که لحظـه شمــاری می کنــم که بگذرنــد این روزهــای تلـخ ؟!

حــواست هسـت

                   یکــــ ســال گذشــت و تـــو ....!!!

دلــم شـــور می زنـد

                       برای ِ سکـــــــــــــــوت سَــــرد ِ آینــده

برای ِ کویــر ِ زرد ِ ایــن دل

                    که دیگر نه شقایقی در آن خواهد رویید

                                                      و نه آسمان َ ش آبی خواهد بود

دلــم شـــور می زنـد

                     برای ِ روزهـــایی که خورشیــــد َ ش

                                              عـــاشق می کـرد آفتـــاب گــردان ها را

و شــب هایی که مـــاه َ ش

                              بــی قــرار می کـرد حــس ِ شهــــوت ِ شـب بـــوها را

دلــم شـــور می زنـد

                     برای مرگ ِ سـَرسبــزی ِ عشــ ـــق

دلــم شـــور می زنـد

                           شـــورِ احســاسی را که شــاید دیگــر تکـــ ـــرار نشـود

خستــــ ــه ام

بـَس که نگــاه ِ خستـــــ ـــــه ام را به راهــی دوختــم

                                             که کسـی خیـــال آمــــدن از آن را نـدارد

مـــدت هاست که مســت ِ مــی ِ تنهـــــایی شــده ام

گـــویی ایـن مستــی و سـَر درد هـــای ِ مـُداومــَش

                                                           خیــال نـدارد از سَــرَم بـِپـَرَد

می تـــــرسم ...

                                     می ترســـــــم کافـــر شــَوَم به عشــــ ـــــق ....

مـن پــای ِ عهـــدم مانــدم

                                     اینکـــــــــــ نـــوبت تـــوست

                      مگُــذار تقــــــــــویم ِ روزهـــای ِ جــوانی ام بــی بهــار مـاند

مگــُذار ....

 

 


برچسب‌ها: خدایا حواست هست, دلنوشته های وحید, زجر جدایی

+ تاریخ پنجشنبه بیست و ششم تیر 1393 | ساعت14:58 | نویسنده ❤ وحید ❤
|


دلــــــ ــــــم ...

                     یکــــ احســــاس ِ تــازه می خـــواد

                                                               یکـــــ حـــس ِ شاعـــــرانه

یکــــــــــ اتفــــاق خــوب

                                         که بیــاید و بیـوفتــــد وسـط زندگــــ ـــی ِ مـن

آری ... همیــن جـا

                       حــــــوالـی ِ بـــی حوصلــــــــــــــــــــه گی های ِ روزانـــــه ام

کنـج به کنـج ِ درد هـــای ِ شبــــــانه ام

                       کنـار ِ پرچیــن ِ چشـــم های ِ بـــارانی ام

                                                              وســط ِ زخــم های ِ دلـــ ــم

آنجـا که زندگــی را چنـد گاهـی ست که

                                          زندگـــی نمی کنـــم ...

آنجــا که دل

                  یکـــــــــ غــزل نـــاز اسـت

                                                    و یکـــــــ مثنـــــــــوی پــُر از نیـــاز

احســـــاسی که مـرا حــالی به حــالی کنــد

                                     دوســت داشتنــی که هـــــوای ِ نفـــس هایم شـود

" تـــــــو " یی بـرای یک " مـــــــــــن "

                     " تــو" یی که به قصـــــد ِ آمــــدن بیــاد

                                                                 بیـــاید و نــــــ ـــ ـــــرود

" تو " یی که

            با آتـش بوسـه هایش خاطـرات ِ تلخـــم را بســـوزاند

و با گرمـــای ِ آغــوشش به دلتنگــــ ـــ ــــ ــــ ـــ ــــ ــــ ــ ــــی هایم  پـایـان دهــد

" تـــ ـــو " یی که

دســـــــ ـــــــــــت های ِ عـــاشقش را

                         به ســـــــــــوی ِ نیـــازهایم دراز کنــد

                                       و مــرا از بـــرزخ ایـن تنهـــایی بیـــرون کشــد

" تــــ ــو " یی که

                      با تقـــــــــــویم چشــــم های ِ خمـــارش

                                                       صفحــــه های ِ تـَنـم را ورق زنـد

و خاطــره سـاز ِ هــم آغـــوشی های ِ عاشقـــانه ای شـود

" تــــ ــو " یی که

لـب بــَر لبــم بگـذارد و مـرا تا جنـــــ ـــــــــ ـــــون ِ دیوانگـــی ِ یـک رویــا ببــرد

" تـــ ــو " یی که

                             هـــــَر شــب

در لالــه ی سـرخ گــــوش هایم ازدشـت ها نجــوا کنـد

از نمــاز شـب ِ شـب بـــوها به قصــد قربـــــت ِ مـــــاه

                                                   و عشـــق بــازی ِ پروانــــــــه با گــل

تا اذان ِ دلتنگــــــــی هایش

                                رو به افـــق ِ چشمـــانم

که قــد قامَـــت َ العشـــ ــــــق می دهــدَ ش به ســـــــــــــــــــــوی ِ احســـاس هایم

"تــــ ـــو " یی که

                 شبیــــــــــه ِ کسـی نبـــاشد

                                   خــــــــــــــــــــ ــــودش باشــد

                                              دختــــری  عــاشق ... آرام ... آسمـانی

" تـــ ــو "یی که

                     نیلوفــــری شـود آبــی

                                        در مـــــــــــــــــــــــــــــــ ــــرداب ِ ایـن تنهــایی

آفتـــابی شــود نـــــــ ــــــورانی

                                     در غــــروب ِ این دلتنگــــ ــی

و بــــــــــــــارانی شــود زلال

                              بــَر نــِی زارهـــــــــــــــــــــای ِ ایـن تــن ِ خستــــــ ـــــه

مــــ ــن ...

دلـــ ــم یکــــــ اتفــاق خـوب می خواهــــد

آن قَـــدَر خـــوب

                        که خاطـــرات سـال ها جنگیــدن و خواستــن و نرسیـــدن را

با آهنـــگ ِ صـــدای ِزنــــــــانه اش

                                  با دوســــــت داشتنــش

                                                      با جســـــ ـــــــــــــــــــــــــارت َ ش

با مانـــدنش به پـــای ِ ایـن عـشــــــ ــــق

                                              از یــاد ِ تقــــویم ِ روزگــــار ِ مـــن ببــرد

آن گونــه که گــویی

                                    عشـ ـــــــــــــ ـــــــــــــــق

همیــــن الان

                همیـــن ساعـــت

                                       همیــــــــــــــــــــن حالا

از پشــت ِ کــــوه های ِ صبـــر ِ مـن

                                              طلــــــوع کــرده اسـتــــــــــــــــــــــــــــــــ

طلــــــــــــوعی که غـــــــــ ــــروب َ ش

غــــروب ِ تمــــــــ ـــ ـــ ـــــام ِ دلتنگــــــــــــــــــــــــــــــ ـــــــــــــــــــــــــــی هاست

 

 

 


برچسب‌ها: دلنوشته های وحید, اتفاق خوب, زجر جدایی

+ تاریخ یکشنبه هشتم تیر 1393 | ساعت22:32 | نویسنده ❤ وحید ❤
|


 

 

 

بـــاد

        چه آســان بادبادکــــــــــــــ ِ رویـــاهـایم را

                                                          با خـود بـــُــــــــــــــــــــــــــرد

بــــاران

           چه بــی محــابا سنگـــــــــــــــــ فــرش ِ

                                                     خاطـــره هایم را شـُسـت

و ایـن بهــار

                   چه بـــی رحمـــــــ ـــــــ ـــــــ ــــانه لحظــه هایم را بــارانی کـرد

دیگــر هـزار ذکــر و دعــا

                               نه می توانـــد

                               فرصـــت های ِ از دســت رفتـــــــــــه ام را برگردانــد

و نــه

ایـن " مــــن " را به مــن بـــودنش !!!

خستـــــــه ام ...

                     از حــال ِ دلــــــم

                                               از آه هــــای ِ هـر روزه ام

از نالــــه های ِ خمـــــوشم

                                از بغـــــــــــــ ـــــــــــ ــــــــــــض های ِ نشکستـــه ام

از اشکــــ هایی که گـــوشه ی چشمـم خشــک می شونــد

                                           و دیگــر بر روی ِ گونــه هایم نمی ریـزنـد

از تکــرار ِ روزهـــای ِ تکـــراری

                       از روزهــای ِ خــوبی که نمی آینـــد

                                                               از ایـن همــه بلاتکلیفـــی

سـَرگردانـــم ...

                   در ســـرابی از گذشتــه و حـــال

                                                          و آینـــده ای که مبهـــم اسـت

دلـــــــم تنگـــــــــ اسـت

                                            بـرای ِ خـــودم

                        بـرای ِ روزهــای خوشــی که بـی هیــچ دلیلـی می خندیـــدم

بـرای ِ واژه هــایی که با احسـاس مـن

                                               جـان می گرفتنـــــــــد

بـرای احســاسی که

                          قلــم می شـد در دستــانم

                                                        و می رقصیــد در دفتــر شعــرم

بـرای ِعاشقــانه هایی که می ســــرودم

و با مـــوسیقی ِ اصــوات ِ پسرانه ام

                خـط به خطـش را با صـدای ِ بلنـــد برای ِ دلــم فریـــاد می کشیــدم

بـرای ِ بـــاورهایم

                     بــــــــــــــــاورهایی که امـروز تمــامشان نابـــــود شدنـد

بـرای ِ دلــم

                که خیلــی وقــت است که تنهـــــاست

بـرای ِ روزهــای ِ جوانـــی ام

                           که هیــچ کدامشــان آن گونــه که می خـــواستم نگـذشـت

دلـــم گرفتــه اسـت

                          از دنیــا

                                         از آدم هــا

از خیــال هایی که خیــال مـانـد

                  از رویـــاهـایی که به حقیقـــت نپیــوست

                                                      از آرزوهـــایی که بـَر بــاد رفــت

از خـــودم

               از حمـــاقت های ِ احمقـــ ـ ـــانه ام

                                              از اعتمــ ـادهایی که از دسـت رفــــــــت

از " مـن " ی که مُــرد

از ایـن " مــن " ی که بیهــوده نفـس می کشــد

                    از زیستنــی که نمی خواهـَمـَش و از مرگــی که می خواهـَمـَش

خدایــا ...!

                  مـن دیگــر بریـــده ام

                                               کـــــــم آورده ام

دیگـر نه حوصلــه ی دنیــایت را دارم

                                              نه آدم هـــایت را

                                                                و نه حتـی خــودم را ...

آدم گـریــز شــده ام

                          گوشـــه نشیـن

این روزهــا دیگـر خـودم نیستــم

دیگــر از آن پسرکــــــــ مغـــرور چیـزی نمــانده است

                                            دنیــایت سخـــت بـَر مـن بی وفـــایی کـرد

از مـن پسرکی ساختــه

                               ســــــَــــرد

                                                   گوشــه گیـــر

                                                                         و بـی احســــاس

پاکـــــــــــــــ بــودن و پاکـــ مــاندن

                         مهربــان بــودن و مهربــانی کــردن

صداقـــت داشتــن و وفـــادار ماندن

                                    و انسـان بــودن و انســان گــونه زندگــی کــردن

در ایـن دنیـا تـــاوان دارد

و مـن تاوانــش را با بـــی احســـاس شدنـم

                                                  با قلــب زخمــــی ام

                                                                           پــــــــَــس دادم

خدایـــا...!

                دیگـــر بـــــَــس اسـت

                                                       تمـ ـــ ــــ ـــ ـــ ــ ـــامش کــن ...

 

 

 


برچسب‌ها: دلنوشته های وحید, نابودی یک من, زجر جدایی

+ تاریخ دوشنبه بیست و ششم خرداد 1393 | ساعت11:21 | نویسنده ❤ وحید ❤
|


آن روزهــــــــــــــا چه زیبــا بـود

                              زیبــایی ها چه سپیــــد بـود

                                                             و سپیـــدی ها چه روشـــن

آدم هـــا چه سـ ــاده بودنـد

                                 دل هـــا چه پاکـــــــــــــ

دلدادگــــی ها چه آســـان

                                                  و آرزوهــــا چه دســت یافتنــی بــود

دلتنگـــم ...

دلتنگــــــــ ِ زورق ِ چشــم هایی که

                                         تا کرانـــــــــه های ِ نگــاه پیــش می رفتنـــد

و همــان جا پشــت ِ رنگیــن کمـــان ِ رویـــاهـا خیــــــــــــ ــــــــــره می ماندنـــد

دلتنگــــــــــــــــــ ِ بوســه هـایی که

روی ِماهتـــاب پیشـانی می ماندنـد

                                               و هیــــچ گاه به لـب ها نمی رسیدنـــــد

دلتنگـــــــــــــــــــــــ ِ تـن هایی که

                                       چــون لالــه ها پـاک ماندنـــد

و لـذت ِ هـــم آغـــوشی را تا هنگامـــه ی ِ شـب ِ وصـال نمی چشیدنــد

دلتنگـــــــــــــــ ِ اَمیــالی که

                                پشــت ِ حجــابی از ایمـــــــــان سرکــــوب می شدنــد

دلتنگـــــــــــــــ ِ زنــانی که

به جــای خالـــی کــردن جیـــب َت

                                 سکــه های ِ مهربـــانی را به پایــت می ریختنــــــد

دلتنــگ ِ روزهــایی که دیگـر با هیــچ رویــا و خیــالی تکـــرار نمی شونــد

خدایــا ... بزرگــا ... معبــودا ....!

                                            دلگیــــــــــــــ ــــــــــرم ....

 دنیـــایت را نمی خـــــــوام

                      دنیــایت پـُر از سیـــاهی ست

                                                          پـُر از پلیــــدی

پـُر از زشتــی

                 پـُر از خیانـــــــــت و نامـــــردی

                                              پـُر از بــی وفــــایی ست

پـُر از آدم هــایی که دیگــر ســ ــــــــــادگی را سـرمشــق ِ زندگیشــان نمی کننــد

اینجــا همــان جــایی ست که

آدم هــا سـلام ِشان بـــوی ِ هــوس می دهــد

                                                              نه بـــــــــوی ِ آشنــایی!!!

اینجــا همــان جــایی ست که

آدم هــا روی برگـــه ها متعهـــــــــــــد می شونــد

                                                           و شـب هنگــام ...

روی تختخـــواب ها با معشــــ ــ ــ ـــ ــــ ــ ـــوقه هاشان هـــم بستــر می شونــد

اینجـا عشـــق را بــاید در رختخــواب اثبــات کـرد

                                                       در یکــــ شـب هــم آغــوشی ...

به راستـی عشـــــق چیســت؟!

                                                عاشقـــــــــــی را

                    از کدامیــــن ســلام

از کدامیــــــن نگـــاه

                       از کدامیــن لبخنـــد می تــوان یافــت؟!

اینجــا بـرای ِ مـــن ی ِ که عشــــــ ــــــق را جــوری دیگر آموختـــــــــــــــــه ام

جهنــ ــ ـ ــم اسـت ...

                          جهنمـی سخـــت تـَر از جهنــم تــو

دلــــم گرفتــه از دنیــا

                 از آدم هـــایی که مــــردانگی و زنـــانگی را زیــر ســوال بردنـــد

از حقیقـــت های ِ تلخــی که

                                 پشــت ِ نقــاب ِ خــــــــ ــــــوبی ها پنهــان شـده انـد

از ایـن تنهـــایی ...

                        از دلــی که دیگــر نمی توانــم

                                                           به دسـت کســـی بسپـــارمَش

شـب آرزوهـــــا نزدیکــــــــــــــــ اسـت

و مــن مانــــــــده ام با کولـــه بـاری از آرزوهـــا

آرزوهــایی که سالهـــــــــ ــــــاست جـا خـوش کرده انـد در آسمــان ِ رویـــاهـایم

کدامشــان را بخـواهـم؟!

خدایـــا ...

                خستـــــــــــه ام .... خستـــه ...

                                                         می ترســم ...

ازعشـــق ... از وابستگــی ... از دلبستگــی

                                                      دیگــر مـرا با عشــــــــــق نسنـج

یــادت باشــد

مــن دیرگاهــــی ست که تـــاوان دلدادگـــی هایم را

                                               با قلـب ِ شکستـه ام داده ام

بیــا و ایـن شـب آرزویــی

                                  معجــــــــــــــــزه کـن

معجــزه ای از جنـــــــــــس بــاران

                                    که بشـــوید سیــــاهی ها را از دل ِ مـــردم شهــر

معجــزه ای از جنــس ِ رنگیــن کمــان پـس از بــاران

                                      تا بـــارقه های ِهفــت رنـگ َش بـَر مــن بتــابد

و آرام کنــم دل را از خستگـــی ها

و رهـــــــــ ــــــا کنـم خـود را از قیــد ِ وابستگــــی های ِ ایـن زمـــانه ی نامــرد

بیـــا ...

                                بیــا و معجــــزه کـن ...

 

وحید نوشت: الهـام گرفتـه از رنگـــــ چهــره ی شهــر در ایـن روزهــــا که دل و دنیـام رو سیـــــاه کــرده...

 


برچسب‌ها: دل نوشته های وحید, شبی به نام آرزو ها, درد دل های احساسی

+ تاریخ چهارشنبه دهم اردیبهشت 1393 | ساعت12:30 | نویسنده ❤ وحید ❤
|


دلـــــــــــــــم سفــــر می خواســـت

                                                  سفـــــــری دور

سفـــری که مثــل انتهـــــای ِ عشقمـــان

                                                                     رسیــــدنی نداشــت

دلــــم می خواسـت

                        بــِـرَوَم

                                دور شَــــوَم

از خــــودم

               از خاطـــــــــ ـــــــــــره ها

                               از آدم هـــایی که دیگـر بودنشـــان آرامـم نمی کنـــد

گذشتــم از جـــاده ها

                          از دل کـــــوه ها

                                       از آغــوش ِ جنگــل ها

                                                                      از لـــب ِ دریــا ...

امـــا ....

            لــب های ِ دریــا مگذاشـــــــــت از او بُگــذَرم

                                 با عشـــــوه ی ِ نــاز ِ مــــوج هایش صــــدایم کـرد

کــوه ِ دلــم لرزیــد

                         برگشتــم ...

او هـم مثـل مـــــن پُــر از خشــم بــود

                                                 پُـر از خــــروش

ایـن بـار چشم هایـش آبـی نبود

                              دیشـب بــــاران به گریــه اش انداختـــــــــــــــــه بـود

خاکستــری ِ چشـــــم هایش را

                               به نگــاه خاکستـــری ام انداخـــت

مــــــــــوج های ِ بُغـــض آمـد

و ایـن بـار اشکـــــــــــــــــــــــ بـود که چشــم های مـرا به گریـه مـــی انداخــت

                                 به یـاد آوردم عــــاشق شــدن را

به یــاد آوردم دلــی را که به دریــا زدم

                                     دلـی که روزگــاری از آب هم  واهمــــه داشــت

و دیـدم " مـــــن " ی را که شکســـت

و تــــــو را چنـان ترکــــــــــــــــــ کـرد

                                که گـویی هرگــــــز وجــود نداشتــه ای

دریـــا ...

                                    ساحـــل َ ش را دفتـــری کـرد از دَرد نوشتــه ها

و مـن با چشـــم هایی بــارانی

                                    و دلــی خستــــــــه

                                    غـــــــــــــــم هایم را روی ِ شِــن هایش نوشتــم

شـاید او با مــوج ِ مــوهایش

دَردهـــا را به قعـــــــــــر ِ بــــی کـران هـایش بُـرد

                                 و مــن هم روزی توانستــم از تـَه دل بخنـــــــــــدم

کمـی آن طــرف تـَر

                   دور تـَر از دریـا

                                   نرسیـده به جنگـل

هیــزم ِ خاطــره ها را در آتــش ِ بی تفـاوتی هایم ســــــــوزاندم

خاطــره ها ســــوخت

                          و از خاکستـــرش تمــ ـــ  ــ ـــام ِ آرزوهـــــ ـــــا دود شـد

بازگشتــم ...

                    ایـن سفـــر هـم انتهـــایی داشــت

مـــن رسیــــدم

امـــا ایـن بـار جـــوری دیگـر ...

                            رسیــدم به اینکـه بــاید تـــــــــــو را از دســت می دادم

به اینکـه تـــو اگر عـاشق بــودی

                     به حرمـــت ِ آن بــوسه ها و آغـــوش ها و دوستـــت دارم ها

پــای ِ دلــی که عاشقــش کـردی

                                        می مـــــــــــــــــاندی


به اینکـه احســاس تــو
عشــ ـــــق نبــود

                                                  و شــاید هـم احســـاس مــــــ ـــــــن

به اینکـه فرامــــــــوش شــدی

                                             به اینکـه تــــو دیگـــر در قلبــم نیستــی

به اینکـه اگـر خــــدا هـم بخواهـــــــــــد

                                        مــــن دیگـر تـــــ ـــو را نمی خواهــــــــــــــم

به اینکـه تنهــــایم

و تنهــایی یـار ِ دیرینــم خواهــــد بـود

به اینکـه عشـــ ــــ ـــــــــق برای مــن

                                            سفـــری ست از همیشــه تا هرگـــــــــــــز

 

 

 

 

 


برچسب‌ها: رسیدن به مقصد ِ رهایی

+ تاریخ دوشنبه بیست و پنجم فروردین 1393 | ساعت13:22 | نویسنده ❤ وحید ❤
|


وقتــی هــَر شــــب

                       با لهجــــــ ــــــه ی ِ ابــرها

                                                       با آغــــــــوش ی خامــوش

بـرای قلـــب غمگینَـــــــــــ ــــــــم می نویســم

                                     دستــــانم بـــوی بــــاران می گیــرد

و بــــــــــارانی تـرین لحظـــه های زندگـــی ام

                                      در دریـــــــای ِ چشمــان ِ منتظــــــــــــــــرم نقــش می بنــدد

با قــایـق  ِ خیــــ ـــال

       به دریـــــــای شــب می زنــــــــــــــــــم

و از رویــــــــاهـای ِ دور

                      یک بغــل " خاطــــره "می چینـــــــــــم

و تا ساحـــل ِ اتـــاق تنهـــــایی ام

                                       چشمــــانم را به میهمـــانی ِ عشــــ ــــق می بَـرم

در ایـن سکــــــــوت ِ نیلــی ِ شـب

هنگامــی که نجـــــــــــوای ِ بــادهای شبـــانه

                                                     در گـــوش ِ پنجــــــــــــره ها شنیــده می شـود

دلتنگــــــــــ تـَــر می شَــوَم ...

                                     حـریــــر ِ رویــــ ــــــا را می پـوشـــم

دکمـــه ی ِ خیـــــــــال را بـاز می کنـــم

                                      و با تــ ـــو به عشــــــــق بــازی ِ مــاه و مهتـــاب می روم

در امـــواج  ِ ایـن بستـــر ِ ارغـــــوانـی

هــــوای ِ تـن مــ ـن

                          نفـــس ِ شـب بـــــــــوهـایی ست

که گلبـــرگ گلبـــرگ

                         با لهجـــ ــــه ی عطـــر ها صــــــ ـــــــدا می زننـد تــ ـــو را

و هـــوای ِ تـن تـــ ـــو

                           بــادی ست پُـر از بـــوی ِ بـــاران

                                    که می وزد بر برگــــــ برگــــــــ ِ گلبـــــــــرگ های ِ تنـــــــــم

مــــوسیقـی چشمـــانم را که می شنــوی

                                      در زورق نگاهـــــــــــت می نشینــم

شــب چــــادرش را می کشـد

                          هـــوا آغشتـــه از شهـــــوت ِ دوستـت دارم ها می شــود

کنــج لـــب ها

پُـــر از بـوســــــه های ِ بُــن بســت می شــود

                                           که راه فـــــرارشان بستـــه شـده

چه زیبـــاست ایـن امــــــــــــــواج ِ ارغـــوانی

                                   چه شیــــــــــــــریــن است ایـن رویـــــا

                                                      چه آرام اسـت خـــــــواب امشــب ِ مــــــ ــــن

هـر چنـد می دانــم

هـر شــــب در ایـن بستــر ارغــــــوانی

                                            سـَـر بـَر بــــــــالشی می گــذارم

که پُـــر اسـت از

رویــــای ِ کـوچ ِ پرستـــویی مهــاجر

                                         که هرگــز خیــال ِ بازگشــــــت به آشیـــانـه اش را نـدارد

 


برچسب‌ها: دل نوشته های وحید رویای شبانه زجر جدایی

+ تاریخ سه شنبه نوزدهم فروردین 1393 | ساعت22:6 | نویسنده ❤ وحید ❤
|


 

چشـــم هایم را می بنــدم

                            با قلمــــــــوی ِ فصــل ها

                                            تصویـــری می کشــــــــ ــــــــم از بهــار

آسمـــانی آبــی

                     زمینــی سبـــز

                                    و پسرکـــی تنهــا

غلـــت می خـــورم

                       در میــان نـِی زارهـــــــــــــــا

                       نـِی زارهـــای بـــاران خــورده تنپـــوشی می شـود برای تـَنــَم

                     عطـــر ِ شکــــوفه های ِ یــاس

می پیچــــد بَـر مشــام ِ خاطـــره ها

                                          و ناگهــان نَـم نَـم بـــاران

نـــــــــوازش می کنـد صـــورتم را

                                         خیــــــــــــــــــ ــــــــــ ــــــــ ـــــــــس می شــَوَم

بنفشــــه ی ِ یـــادت

                                  جـــوانه می زنــــــــ ـــ ــــــ ــــــد در حریـــم ِ دلــــــم

پُـر می شــوم از حســــی شبیــه ِ

                        یکــــــــــ خامـــوشی مطلـــق

                                         حســی شبیــه ِ بـــی تفـــاوتی

بنفشـــه های ِ یــادت را لــه می کنــم

                                           زیـر پــای ِ احســــــــــــــ ـــــــــــــــــــــــــاسم

پــاک می کنــم شبنــم ِ خاطــره ها را

                                           بـــال می گشـــــــــــــــایم

پـــــــروانه می شــوم و

                            بیــرون مـی روم از پیلــــــــــــــــــــــــــــــه ی رویــاهـایت

نه اینکـه عشــــ ــــق نباشـد

نه ...

          امـــا چیــزی به نـام " مـــا " در مـن مـُــــــــــــــ ـــــــــ ـــــــــــــرده اسـت

رهــــایم

               آ ز ا د م

                          به خــود تعلــــــــــــــــــــق دارم

روزهــا آرامنـــد

لحظـــه ها به آرامـــی از پــِی هـم عبـــــــور می کننــد

                                                               بـــی آن که تـــ ــــــو باشـی

دیگـر عاشقــــــــــانه های بهــاری ِ ســـال ها عــاشقی

آن عشـــق بــازی های ِ شبــانه

                                     تــَب تـُنـــــــد عــاشقی

و وسوســــه ی دوستــت دارم هـایت

                                        خیالــــــت را حـــــــوالی ِ رویـــاهـایم نمی بـــرد

گفتـه بـودم

               مـرا به جـــــــــــاده ی بـی تفـاوتی ها  نکشـان!

امــــا تــ ـــو ...

                    آن قــدر از سـال گذشتــه خستـــه ام

که می خواهــم

                    نه تـــــــ ــــو باشــی

                                              نه مــــ ــــــن

                    خـود می دانــم با آتــش این عشــــــــــ ـــــــــق چگـونه کنـار آیـم

آرامـــــــــم ...

                و آرامشــم را

                         مدیـــون همــان خـــدایی هستــم

که ســـالم را با صــــــدای ِ ترانــــه ی ِ بــاد و بــاران

                                                         با مهــر گــل های بهــاری خــانه

و با زمزمــــــــــه ی دعــــــــــــــــاهای سبــز مـــادر

                                                             تحویـــــ ـــــل کـرد

کنـار هفـــت سینــی که

سیــن هشتـُمش را " سپــاس " از معبـــودی گذاشتـم

                                                    که چــون مــن عــــاشق و تنهـــاست

و روز سیـــــــزده

                      خاطراتــت را از خانـــه ی دل به دَر می کنـم

و گــِره می زنــم سبـــزه ی یــادت را

                                    به نیــت فرامـــــــــــــــــــــوشی

                                                             به نیــت اتفــاق های ِ خـــوب

به نیــت روزهــایی که

                           رایحـــه ی ِ لحظــــــــــــــــــــــه هایش

چـون روزهـــــــــــــــ ــــــــــــــــــای ِ بهــاری پـُر از عطـر بهــار نارنــج ها باشــد

 


برچسب‌ها: دل نوشته های وحید, بهار, رایحه, فراموشی

+ تاریخ شنبه نهم فروردین 1393 | ساعت23:8 | نویسنده ❤ وحید ❤
|


 

لحظـــه ها را گذراندیـــــم

 

غـــم ها را مــــــــزه کردیــم

 

دلتنگــی ها را چشیدیـــــــــــــــم

 

حســ ـــــ ــــــــــ ـــرت ها را خوردیـــم

 

و سالــی دیگـر

 

این چنیــن رو به پـایـان رفتـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

هـان ای دل !

 

جـام دلتنگــــــــــــــــــــــــــــــــی را بیـــاور

 

جرعـــه ای از شـــراب ِ حســــرت را بریـز

 

حــال بیــا و کنـــارم بنشیــن

 

پیکــــــ ِ غــم ها را بـالا ببـر

 

و با نقــابی از لبخنــــــــد بنــوش حســرت ها را

 

بـزن به سلامتــی ِ

 

روزهـــایی که با بـــی قـــراری گذشــت

 

بـزن به سلامتــی ِ

 

شــب هایی که با خیـــال های ِ عاشقـــــانه ات سپـری گشـت

 

بـزن به سلامتــی ِ

 

بغــــض هایی که تـه ِ گلـــویت جــا مــاند

 

بـزن به سلامتــی ِ

 

اشـک هایی که دشــــــــ ـــــــــت ِ گونــه هایت را آبیـــاری کـرد

 

بـزن به سلامتــی ِ

 

کاســه ی صبـــــــــــری که لبریــز شـد

 

بـزن به سلامتــی ِ

 

دلتنگـــــــ ــــــــ ــــی هایی که مساحـت ِ زندگیـــت را پـُـر کـرد

 

بـزن به سلامتــی ِ

 

تنهـــایی هایی که تنهـــــایت نگذاشــت

 

بـزن به سلامتــی ِ

 

نقـــاشی هایی که دَرد را خـــوب کشیــد

 

بـزن به سلامتــی ِ

 

آغـــوشی که سهــم هـم آغـــوشی هایت نشــــــــــــ ــــــــــــــد

 

بـزن به سلامتــی ِ

 

بوســـــــــــــــــه هایی که در خــواب و رویـــاهـایت جــا مــاند

 

بـزن به سلامتــی ِ

 

قصــر ِ آرزوهـــایی که فـــرو ریخــت

 

و دختری که نفست بود قسمت تو نشد

 

بـزن به سلامتــی ِ

 

دفتــر خاطـــراتی که مــــــــدت هاست خــالی از نوشتــه هاست

 

بـزن به سلامتــی ِ

 

عشــــ ــــ ــــ ـــق که تنهــا خاطـــــــــره اش بــَر جــای مـاند

 

بـزن به سلامتــی ِ

 

دوســت داشتــن

 

که به افســــانه ها پیـــوست

 

بـزن به سلامتــی ِ

 

نیــــــــــــــــــازهایی که زیـن پـس سرکــــــــوب خواهــد شـد

 

بـزن به سلامتــی ِ

 

"مــن ی " که مجبــــور به دل کنــــــــــــدن شــد

 

اینکـــــــــــ...

 

آرام بــاش دلکــــــم

 

اشکــــــــــــ هایت را پـــاک کـن

 

لبخنــــدت را پُـر رنگــــ تــَر کـن

 

و ایـن بـار پیـک آخــر را بالاتـر ببـــر

 

حـال بـزن به سلامتــی ِ

 

من و تنهـایی که مــدت هـاست

 

به بـــودن با یکدیگــر خــــو گرفتــه ایم

 

بنـــوش دلکـــم بنـــوش

 

سَــر بکــــش ایـن جــــــــــــــــام را

 

مســـــت شـو

 

آن چنـان مســـــــــــــت که تلخــی ایـن شــراب

 

تلخـــی های ِ زندگــی را از یـــادَت بِبَــرَد

 

شــاید ســال ِ دیگـر

 

بــاران ِ لحظــــ ــ ــــــــــ ــــــــ ــه ها جــور ِ دیگــری باریــد

 

و رنگیـن کمـان َ ش

 

دقـــایـق ِ خاکستـــری را رنگـــــــــــــــ ِ دیگـری بخشیــد

 

شــــاید ...

 

 

 

 


برچسب‌ها: خاطرات ِ پایانی ِ یک سال, دلنوشته های وحید, زجر جدایی

+ تاریخ پنجشنبه بیست و دوم اسفند 1392 | ساعت14:29 | نویسنده ❤ وحید ❤
|